p. Anna Wajda

O WYKŁADOWCY

Anna Maria Wajda – dr nauk teologicznych w zakresie teologii biblijnej i dr inż. nauk rolniczych w zakresie sztuki ogrodowej. Pracownik Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Wykładowca przedmiotów biblijnych w Wyższym Seminarium Duchownym Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów – Prowincji Krakowskiej w Krakowie. Zajmuje się zagadnieniami związanymi z przyrodą w Biblii, zwłaszcza fauną i florą biblijną, a także życiem codziennym w czasach biblijnych. Jest członkiem zwyczajnym Stowarzyszenia Biblistów Polskich, Sekcji Biblijnej Polskiego Towarzystwa Teologicznego oraz członkiem Rady Naukowej zeszytu Nauki Przyrodnicze – Rocznik Przemyski, wydawanego przez Towarzystwo Przyjaciół Nauk im. Kazimierza Marii Osińskiego w Przemyślu.

O WYKŁADZIE

Biblijne symbole duchowego życia człowieka
Miejscem kultu o najwyższym znaczeniu była dla Żydów świątynia w Jerozolimie. Biblia ukazuje to „ziemskie mieszkanie” Boga jako odpowiednik świątyni niebiańskiej. Idea ta wskazywała, że Bóg jest zarazem wzniosły i zamieszkujący niebiosa, jak i bliski swego ludu. Co więcej, architektura świątyni Jerozolimskiej odzwierciedlała żydowskie przekonanie o obecności Boga w Miejscu Najświętszym. Wyróżniano w niej koncentryczne sfery ustopniowanej świętości. Zrozumienie tej biblijnej symboliki świątyni Jerozolimskiej jest cenne dla życia duchowego chrześcijanina, bo rozgrywa się ono w głębi człowieka, w jego „sercu”, w siedzibie chcenia i decydowania. To tam dokonuje się rozpoznanie autentyczności bycia chrześcijaninem, bowiem życie duchowe nie jest „wychodzeniem poza” w poszukiwaniu nowości, ale „wchodzeniem w głąb”, schodzeniem w serce, aby odkryć, że jest ono Świętym Świętych świątyni Boga, jaką jest nasze ciało!
Walka o życie duchowe człowieka
Czym jest życie duchowe człowieka? Na to pytanie wbrew pozorom wcale nie da się tak łatwo odpowiedzieć. Z pomocą przychodzi nam jednak Pismo Święte, a zwłaszcza teksty Nowego Testamentu podejmujące temat człowieka duchowego. Pięknie o tym pisze św. Paweł Apostoł w swoim 1 Liście do Koryntian 2, 14 – 3, 4. Studium tego fragmentu pozwoli na lepsze zrozumienie kim jest człowiek duchowy i w konsekwencji pomoże sformułować definicję życia duchowego. A także wskaże, co musimy zrobić, aby wejść na drogę przemiany z człowieka zmysłowego, cielesnego, na duchowego.
Jezus wobec fałszywych obrazów Boga
Bóg jest tajemnicą i nasze poznanie Go będzie zawsze częściowe i ograniczone. Subiektywne przekonanie kogoś, iż dobrze zna Boga, może świadczyć nie tyle o głębi jego życia duchowego, ale raczej o nieznajomości Boga. Ewangelista Jan mówi bowiem, że „Boga nikt nigdy nie widział; ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, [o Nim] pouczył” (J 1, 18). Zatem w doświadczeniu Boga pośredniczy Chrystus: „Nikt nie przychodzi do Ojca
inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14, 6). Jest tak, ponieważ tylko Jezus zna Ojca i tylko On może objawić Go ludziom (por. Mt 11, 27). Jezus przychodzi objawić każdemu z nas kochającą, miłosierną i przebaczającą twarz Boga, obalając jednocześnie fałszywe wyobrażenia tych, którzy widzą w Ojcu Boga gniewnego, szpiegującego ludzi, najsurowszego sędziego, Boga prawa, zajętego rytuałami i obrzędami, ofiarami ze zwierząt, obmyciami
rytualnym, tym, co wolno a czego nie wolno robić w szabat, albo przeciwnie, Boga odległego, dalekiego, niezainteresowanego sytuacją człowieka ani jego cierpieniem. Jeśli ktoś ma obraz Boga inny niż ten objawiony w Jego Synu, Jezusie Chrystusie, to niestety szatanowi udało się u niego obraz Boga wypaczyć i zafałszować. Może go jednak odkryć na nowo, choćby dzięki lekturze Biblii.