Program

Studium duchowości

WYKŁADY KURSORYCZNE

 

  1. Teologia duchowości (przez dwa lata – cztery semestry)
  2. Duchowość biblijna (jeden semestr)
  3. Duchowość liturgiczna (jeden semestr)
  4. Duchowość patrystyczna (jeden semestr)
  5. Historia duchowości chrześcijańskiej (dwa semestry)
  6. Duchowość karmelitańska (dwa semestry)
  7. Teologia modlitwy (jeden semestr)
  8. Duchowość maryjna (jeden semestr)
  9. Kierownictwo duchowe (jeden semestr)
  10. Duchowość laikatu (jeden semestr)
  11. Duchowość zakonna (jeden semestr)

WYKŁADY MONOGRAFICZNE
2017 / 2018

M 39 – Obraz Boga i człowieka u św. Teresy od Jezusa

 

INNE WYKŁADY MONOGRAFICZNE
Zobacz: Archiwum wykładów

 

K1 Teologia duchowości – I

Teologia duchowości jest przedmiotem podstawowym, mającym na celu nakreślenie struktury życia duchowego, jego dynamiki rozwojowej, dróg i sposobów duchowego rozwoju chrześcijanina. Celem wykładu jest zapoznać studenta z podstawowymi zagadnieniami dotyczącymi podstaw i struktury życia duchowego, nauczyć go rozeznania właściwej hierarchii wartości w podejściu do różnych środków rozwoju życia duchowego. Wykład przedstawia podstawowe zagadnienia z zakresu teologii duchowości systematycznej: cele teologii duchowości, twórcy życia duchowego, powszechne powołanie do świętości, proces uświęcenia, duchowość sakramentalna.

 

K2 Teologia duchowości – II

Teologia duchowości jest przedmiotem podstawowym, mającym na celu nakreślenie struktury życia duchowego, jego dynamiki rozwojowej, dróg i sposobów duchowego rozwoju chrześcijanina. Celem wykładu jest zapoznać studenta z podstawowymi zagadnieniami dotyczącymi rozwoju życia duchowego. Na wykładzie poruszane są tematy z zakresu rozwoju życia duchowego: teologalny dialog, chrześcijańska asceza, modlitwa, przeszkody komunii z Bogiem i ich przezwyciężanie, mistyka.

K3 Historia duchowości – I

Pierwsza część wykładu z historii duchowości koncentruje się na starożytności i średniowieczu. Po nakreśleniu natury nauki, jaką jest historia duchowości, podejmuje się w zarysie bardziej szczegółowe zagadnienia: duchowość Nowego Testamentu i Kościoła pierwotnego, kształtowanie się form życia konsekrowanego (dziewice i asceci, wdowy, mnisi pustelnicy i cenobici na Wschodzie i Zachodzie), wkład wybitnych mnichów i Ojców Kościoła w duchowość, dalszy rozwój życia zakonnego (zakony rycerskie, kanonickie i żebrzące) z uwzględnieniem jego czołowych postaci na polu duchowości, scholastyka, dzieje nieortodoksyjnych grup świeckich, duchowość dionizyjska, szczególnie niemiecka i angielska, „devotio moderna”. Wykład wieńczy krótkie spojrzenie na historię polskiej duchowości średniowiecza.

 

 K4 Historia duchowości – II

Druga część wykładu z historii duchowości obejmuje okres historii nowożytnej i współczesnej. Koncentruje się wokół udokumentowanych świadectw od czasów odnowy Kościoła w XVI wieku aż po czasy, w których żyjemy. Wykład obejmuje studium doktryny, literatury i życia duchowego chrześcijaństwa nowożytnego i współczesnego. W jego toku rozważane są pisma i myśl wielkich mistrzów duchowych (np. św. Ignacego Loyoli, św. Teresy od Jezusa, św. Jana od Krzyża, św. Franciszka Salezego, kardynała Piotra de Berulle i innych) i ich wpływ na życie religijne. Uwzględnia się także różne szkoły duchowości (włoską, hiszpańską i francuską) i ich wzajemne zależności, a także bada błędne ruchy i prądy duchowe (np. kwietyzm, jansenizm czy modernizm) w ich wewnętrznym rozwoju, jak również duchowość współczesną wyrosłą na doktrynie Soboru Watykańskiego II.

K5 Duchowość biblijna

Wykład porusza najważniejsze zagadnienia teologii biblijnej z perspektywy duchowości. Wśród nich należy wymienić pojmowanie człowieka przez autorów biblijnych (w tym m.in. ciała, duszy i ducha, ożywiającego tchnienia), następnie ideę Boga, Syna Bożego i Ducha Świętego, jak również tytuły mesjańskie Syna Człowieczego, Cierpiącego Sługi Jahwe oraz Mesjasza. Wykład uwzględnia historyczny rozwój wyżej wymienionych zagadnień oraz ich odniesienie do życia duchowego.

 

K6 Duchowość patrystyczna

Wykład z duchowości w okresie patrystycznym (I-VIII w.) stanowi systematyczny opis doświadczeń życia duchowego w ramach przeżywania jednej i tej samej wiary chrześcijańskiej. Duchowość patrystyczna nie istnieje sama w sobie, ale rodzi się z wiary, wiarę wyraża i prowadzi do pogłębienia tejże samej wiary. W kontekście mówienia o chrześcijańskiej wierze, słuchacz uczestniczący w wykładzie będzie miał możliwość zapoznania się z następującymi tematami: 1) zarysem duchowości pierwszego wieku chrześcijaństwa; 2) duchowością Ojców apostolskich; 3) duchowością okresu męczenników; 4) duchowością okresu apologetów greckich i łacińskich; 5) duchowością świata pogańskiego I-II w. (helleńsko-rzymskiego); 6) duchowością Ojców pustyni; 7) duchowością Orygenesa; 8) duchowością Ojców Wschodnich (gł. św. Bazylego Wielkiego i św. Grzegorza z Nyssy); 9) duchowością Ojców Zachodnich (gł. św. Augustyna z Hippony i św. Benedykta z Nursji); 10) duchowością monastyczną okresu patrystycznego; 11) wybranymi zagadnieniami duchowości patrystycznej (teologią duchowości patrystycznej i teologią modlitwy patrystycznej).

K7 Duchowość liturgiczna

Tematem wykładu jest wyjaśnienie relacji liturgii do życia duchowego, które rozumiemy zawsze jako osobistą więź z Bogiem. Liturgia jest rzeczywistym spotkaniem z osobowym Bogiem przez Chrystusa w Duchu Świętym, dlatego od liturgii zależne jest życie duchowe. Na tej podstawie można zrozumieć naukę Soboru Watykańskiego II, według której liturgia jest „źródłem” i „szczytem” życia chrześcijańskiego czyli duchowości chrześcijanina. Wykład ukazuje dzieje tak rozumianej zależności oraz aspekty i sposoby formacji, kształtującej duchowość opartą na liturgii, czyli duchowość liturgiczną. Dotyczy to każdego ochrzczonego, który jest powołany do życia z Bogiem, czyli do życia zgodnie z zasadami duchowości liturgicznej.

K8 Duchowość maryjna

Wykład stanowi refleksję nad miejscem Najświętszej Maryi Panny w życiu duchowym. Wychodząc od przesłania Pisma Świętego i Tradycji, po przeanalizowaniu form pobożności maryjnej, jakie pojawiły się na przestrzeni dziejów, zasadnicza treść wykładu koncentruje się na maryjnym przesłaniu Soboru Watykańskiego II i późniejszych maryjnych encyklik papieskich oraz na posoborowej refleksji teologicznej. Omawia się obecność Maryi Dziewicy na duchowej drodze chrześcijanina, akcentując potrzebę obecności wymiaru maryjnego w duchowości chrześcijańskiej oraz stosowność przeżywania relacji z Maryją przede wszystkim w liturgii i w innych formach pobożności.

K9 Duchowość karmelitańska

Wykład poświęcony jest refleksji nad charyzmatem Zakonu Karmelitów Bosych. Obejmuje wyjaśnienie takich zagadnień jak: dwie pierwotne metafory Karmelu (góra i ogród); wpływy na duchowy kształt Karmelu: duchowość pustyni (Ojcowie pustyni), duchowość pielgrzymów, duchowość rycerska (krucjat), etos prorocki, postać proroka Eliasza; początki życia karmelitańskiego na Górze Karmel; duch „Reguły pierwotnej”; przekształcenie eremitów w zakon mendykancki; Reforma Karmelu: św. Teresa od Jezusa i św. Jan od Krzyża – nowe elementy duchowości Karmelu; maryjny wymiar Karmelu; ideał mistyczny i kontemplacyjny.