Historia duchowości

Współcześnie na nowo odżywa w Kościele praktyka znana od początków chrześcijaństwa, a mianowicie praktyka lectio divina, nazywana też lectio biblica. W wielu ośrodkach w Polsce prowadzi się rekolekcje według tej metody, która ma pomóc konkretnej osobie na popatrzenie na swoje życie przez pryzmat Słowa Bożego – popatrzeć na siebie tak jak patrzy na mnie Bóg. I co równie ważne odkrywać prawdziwy obraz Boga, często przecież zniekształcony w sercu konkretnego człowieka. Metoda ta od dawien dawna praktykowana w zakonnych celach oraz czasem na dworach u wykształconych ludzi przyczyniała się zawsze do odnowy życia religijnego, moralnego, kulturalnego oraz duchowego, a co za tym idzie do przemiany życia konkretnych ludzi – a poprzez ich wpływ na przemianę całych społeczeństw. Chciałbym w tym semestrze opowiedzieć Wam o części z nich. Chociażby o św. Grzegorze Wielkim, św. Benedykcie, św. Piotrze Damianim, św. Franciszku, pustelnikach na Górze Karmel oraz o dziele „O naśladowaniu Chrystusa”. Zobaczymy, jak lectio praktykowane w przeróżny sposób, zmieniała ich życie i pozwalała stawać przed Bogiem „twarzą w twarz jak się rozmawia z przyjacielem”. Chciałbym poprzez wykłady historii duchowości pokazać, że naprawdę „historia jest nauczycielką życia”, że nie musi wcale być czymś nudnym, ale może pokazać nam ludzi z krwi i kości, którzy odkrywali swoją drogę pójścia za Bogiem, poprzez praktykę słuchania Bożego słowa oraz wprowadzania go w życiu w osobisty i charyzmatyczny sposób. A to wszystko przecież w konsekwencji może nam pomóc odkryć naszą, wyjątkową i niepowtarzalną drogę pójścia za Nim. A w tym na pewno i lectio divina i inne praktyki średniowieczne nawet nam współczesnym mogą pomóc lepiej przeżywać swoje życie i codzienność.